Rye field model 1:35 T-34/85 MODEL 1944 NO. 174 FACTORY

De T-34 was een Sovjet medium tank uit de Tweede Wereldoorlog en de naoorlogse periode.De eerste prototypes werden gebouwd in 1937-1940 en de serieproductie in de USSR vond plaats in 1940-1957. Ongeveer 84.000 voertuigen van dit type werden in de loop van de tijd gebouwd, wat de T-34 tot een van de meest geproduceerde tanks in de geschiedenis maakt! De aandrijving werd verzorgd door een enkele motor V-2-34 met een vermogen van 500 pk. De lengte van de auto – in de T34 / 76-versie – was 6,68 m, met een breedte van 3 meter. De bewapening bestond uit een 76,2 mm F-34 kanon en twee 7,62 mm DT machinegeweren. De belangrijkste bewapening in de T-34/85-versie was het 85 mm ZIS-S-53-kanon.De T-34 is ongetwijfeld een van de beroemdste tanks in de geschiedenis van zowel de Tweede Wereldoorlog als het leger in het algemeen, en vertegenwoordigt een specifiek symbool van de Sovjetoverwinning in de oorlog met het Derde Rijk. Het voertuig werd ontwikkeld voor de behoeften van het Rode Leger als opvolger van de zogenaamde achtervolgingstanks uit de BT-serie (BT-5 en BT-7), maar ook de T-26 tank. Het werk aan de auto begon in 1937 in een speciaal ontwerpbureau in de stoommachinefabriek in Charkov. Aanvankelijk werden de werken beheerd door Eng. Adolf Dik (hij maakte ook de eerste schetsen van de nieuwe auto), en na zijn arrestatie door de Sovjet-veiligheidsautoriteiten leidde Mikhail Koszkin het werk. Aanvankelijk werd het voertuig aangeduid als A-20. Er werd echter snel een tweede prototype (A-32) gebouwd, met een hoofdbewapening in de vorm van een 76,2 mm kanon en een veel dikker frontpantser. Het was het laatste prototype dat uiteindelijk voor productie werd aangenomen. Aangenomen mag worden dat de TT-34 bij zijn ingebruikname in veel opzichten een zeer succesvolle tank was. Het werd gekenmerkt – zoals in 1940 – met een zeer sterk wapen, het had een goed geprofileerd pantser op basis van hellende pantserplaten, evenals zeer hoge mobiliteit en off-road rijeigenschappen. De nadelen zijn onder meer de zeer slechte ergonomie van de auto en niet de beste optieken die in de eerste productiebatches werden gebruikt. Ondanks deze tekortkomingen, toen de T-34 aan het oostfront verscheen, waren de Duitse troepen er enorm door verrast. De hoge algemene beoordeling van de T-34 en zijn gevechtswaarden bepaalden de massaproductie en maakten het de basistank van het Rode Leger tijdens de gevechten in 1942-1945. Ze resulteerden ook in verdere verbeteringen aan de structuur, zo verscheen in 1942 een nieuwe zeshoekige toren, waardoor de kwaliteit van het werk van de bemanningsleden met de commandantenkoepel werd verbeterd. Ook de motor en versnellingsbak werden verbeterd. In 1944 werd echter het T-34/85-model in gebruik genomen, met een volledig nieuwe driemanskoepel en de hoofdbewapening in de vorm van een 85 mm kanon. De T-34-tank vocht in vrijwel alle grote veldslagen tussen het Rode Leger en de Wehrmacht aan het Oostfront in 1941-1945: beginnend bij de Slag om Moskou, via de veldslagen om Stalingrad en Koersk, Operatie Bagration en de verovering van Berlijn. Na 1945 was de T-34 tank nog in dienst, ook buiten de USSR werd deze op grote schaal geëxporteerd naar landen als Tsjecho-Slowakije, Polen, Oost-Duitsland, Hongarije en Syrië.