De Focke-Wulf Fw-190 is een Duits, eenmotorig, volledig metalen jachtvliegtuig met een overdekte cabine in het lage vleugelontwerp van de Tweede Wereldoorlog. De piloten beschouwden de Fw-190 als een beter vliegtuig dan de Messerschmitt Bf-109. Een vrijstaande lage vleugel met een werkende Fw-190 coating werd in opdracht van het Luftfahrtministerium gebouwd in de herfst van 1937. Kurt Tank diende twee voorstellen voor voortstuwing in – de eerste met een vloeistofgekoelde Daimler-Benz DB 601-motor en de tweede met de nieuwe radiale motor BMW 139. De laatste werd gekozen en het werk begon in het voorjaar van 1938 onder leiding van Obering R. Blaser. Het eerste prototype van de Fw-190V1 was klaar in mei 1939 en werd op 1 juni 1939 in Bremen gevlogen door kapitein Hans Sander. Het tweede prototype, de FW-190V2, bewapend met twee MG131- en twee MG17-machinegeweren – allemaal 7,92 mm kaliber, werd in oktober 1939 gevlogen. Om de luchtweerstand te verminderen, waren beide uitgerust met een tunnelluchtinlaat in de schroefdop, maar problemen met oververhitting van de motor resulteerden in een terugkeer naar het beproefde NACA-schildontwerp. Voordat de tests van deze prototypes definitief begonnen, was al de beslissing genomen om de BMW 139-motor te vervangen door een sterkere, maar langere en zwaardere BMW 810. Het vereiste veel veranderingen, versterking van de structuur en het terugplaatsen van de cabine, die later een bron van problemen met het zwaartepunt. Het voordeel was het wegnemen van problemen met uitlaatgaspermeatie en oververhitting van het interieur van de cabine vanwege de directe nabijheid van de motor van de BMW 139. Het derde en vierde prototype werden verlaten en de Fw-190V5 met de nieuwe motor werd in het begin voltooid van 1940. Later kreeg het vleugels met een spanwijdte die met één meter was vergroot (van de oorspronkelijke 9,5 m), waardoor het 10 km / u langzamer was, maar het verhoogde de stijgsnelheid en verbeterde manoeuvreerbaarheid. Het was gemarkeerd met Fw-190V5g en de variant met de kortere vleugel was Fw-190V5k. De eerste zeven machines van de Fw-190A-0 informatiereeks hadden een korte vleugel, de rest – een langere. De eerste operationele eenheid uitgerust met de Fw-190 – 6./JG 26 gestationeerd in Le Bourget, verklaarde zich in augustus 1941 operationeel gereed en vanaf de eerste ontmoeting van de nieuwe jager met de Britse Supermarine Spitfire werd zijn voordeel ten opzichte van hen duidelijk. Tijdens de oorlog zijn er een tiental versies van dit geweldige vliegtuig gemaakt. De machines van de “A”-versie, samen met een tiental moderniseringen, dienden als gevechtsvliegtuigen. De versies gemarkeerd met “B” en “C” waren slechts prototypen van gevechtsvliegtuigen op grote hoogte die bedoeld waren om strategische bommenwerpers te bestrijden, maar ze werden niet in serie geproduceerd. De “D”-variant, als enige van de Fw-190’s, werd aangedreven door de nieuwe 1750 pk Jumo 213A-motor en was het Duitse antwoord op de P-51 Mustang. De nieuwe motor verlengde de romp met enkele tientallen centimeters. Deze variant voerde ook voornamelijk jacht- en gevechtstaken op grote hoogte uit. Talloze varianten van de “F”-versie werden gebruikt als jachtbommenwerpers als directe ondersteuning van het slagveld. De “G”-versie speelde dezelfde rol als de “F”-versie, maar had een groter bereik. Gedurende de hele oorlog werden er meer dan 20.000 exemplaren van dit een van de beste jagers van de Tweede Wereldoorlog geproduceerd. Technische gegevens (versie Fw-190A-8): lengte: 9m, spanwijdte: 10,51m, hoogte: 3,95m, maximum snelheid: 656km/u, stijgsnelheid: 15m/s, maximum bereik: 800km, maximum plafond 11410m, bewapening : vast-2 MG131 13mm machinegeweren en 4 MG151 20mm kanonnen (2 MG 151 / 20E kanonnen voor de D-9 versie).